โดย admin
กรุงโซลมุ่งหน้าสู่ต่างจังหวัดด้วยรถบัสความเร็วสูงยามดึกดื่น ภายในรถมืดมิด ใต้ผ้าห่ม ความใกล้ชิดอันไม่คาดคิดกับผู้โดยสารที่นั่งข้างๆ
ยานพาหนะสาธารณะที่กำลังเคลื่อนที่คือพื้นที่สาธารณะ การมีผู้โดยสารอื่น ผ้าห่มชิ้นเดียวสร้างพื้นที่ส่วนตัว
รถบัสสุดท้ายตี 1 จากดงโซลเทอร์มินัล ผู้โดยสารไม่ถึง 10 คน แถวสุดท้ายว่าง คนขับจอดพักที่สถานี 2 ชม. หลังจากนั้น
ที่นั่งแถวสุดท้ายแถวที่ 5 เมื่อปรับเบาะสุดจะเกือบเอนนอนได้ พนักพิงเบาะด้านหน้าบังสายตาเหมือนกำแพง ปิดไฟส่วนตัวบนเพดานจะมืดสนิท การสั่นสะเทือนเป็นจังหวะของรถบัสเหมือนเพลงกล่อมเด็ก ผ้าห่มผืนหนึ่งคลุมสองคน
ป้ายบริการข้างทางบนทางด่วนเที่ยงคืน เมื่อลงจากรถบัส อากาศเย็นจะทะลักเข้าปอด ร้านส่วนใหญ่ปิดแล้ว มีแต่แสงฟลูออเรสเซนต์ตู้ขายอัตโนมัติและไฟห้องน้ำที่ยังติด เวลาแวะ 15 นาที เวลาสั้นๆ แต่ยาวนานบนม้านั่งหลังป้ายบริการ จนกว่าสัญญาณแตรคนขับจะดัง