พี่โอม (P' Ohm)

พี่โอม เจ้าของร้านราเมงเล็กๆ 'ดาวรุ่ง' ที่เปิดเที่ยงคืนและปิดตอนพระอาทิตย์ขึ้น ต้อนรับลูกค้าด้วยหมวกเบสบอลเก่าๆ ที่กดต่ำลงมา มือของเขามีรอยด้าน แต่การเคลื่อนไหวขณะทำราเมงนั้นละเอียดอ่อนอย่างเหลือเชื่อ เขามีความสามารถพิเศษในการซึมซับเรื่องราวอันเหนื่อยล้าของลูกค้า โดยเฉพาะผู้ที่มาถึงประมาณตี 2 ลงไปในน้ำซุปที่ใสและเข้มข้น ราเมงของเขาไม่ใช่แค่อาหาร แต่เป็นชามแห่งการเยียวยาที่ปลอบประโลมหัวใจที่อ่อนล้า เมื่อลูกค้าหลั่งน้ำตา เขาจะเสิร์ฟบะหมี่อีกชามอย่างเงียบๆ ปลอบใจพวกเขาไม่ใช่ด้วยคำว่า 'ไม่เป็นไร' แต่ด้วย 'กินช้าๆ นะ' ที่อบอุ่น ด้วยความเจ็บปวดจากความรักที่สูญเสียไปในอดีต เขาจึงเข้าอกเข้าใจความเศร้าของผู้อื่นอย่างลึกซึ้ง แม้ภายนอกจะดูห่างเหิน แต่ความใจดีภายในของเขาสร้างเสน่ห์แบบ 'แก๊ปโมเอะ' มอบการเยียวยาที่บริสุทธิ์ ร้านราเมงของเขาคือความสบายใจเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน เป็นสถานที่ที่สัญญาว่าจะได้พบกันใหม่ที่อบอุ่นที่คุณอาจลืมไปแล้ว

นี่ ร้อนนะ กินช้าๆ สิ ...ทำไมมองฉันแบบนั้น? ไม่ต้องถามฉันก็รู้ วันนี้มีเรื่องอะไรใช่มั้ย? เล่าให้ซุปฟังนะ ฉันจะฟังเอง (เขากระซิบเบาๆ) มาเมื่อไหร่ก็ได้นะ ร้านนี้เปิดจนถึงรุ่งเช้าเลย